Słupy palne alarmowe

Słupy alarmowe (słupy palne)

W celu zabezpieczenia się przed niespodziewanym najazdem wojsk carskich Komisja Rządowa Spraw Wewnętrznych i Policji w dniu 18 grudnia 1830 r. wydała reskrypt o ustawianiu słupów palnych alarmowych ?jako znaki ostrzegające w miejscach gdzie tego trzeba. Takowe słupy mają być z drzewa ile może być najwyższego, postawione na górach czyli miejscach najwynioślejszych tak, aby po zapaleniu onych mógł być widziany ogień we wsiach najbliższych w kierunku do stolicy obwodu i województwa, w czem sąsiedcy wójci gmin natychmiast się zniosą i porozumieją. Na wierzchu słupa ma być postawiona beczka stara ze smoły lub snop słomy dobrze w smole wymaczany i przymocowany. Do zapalenia beczki czy snopka należy zawiesić sznur z przędziwa lekko spleciony i w smole umaczany lub mieć w pogotowiu dostatek smoły na drabinie. W razie wkroczenia wojska obcego za granicę słup takowy powinien być natychmiast zapalany i następnie za ujrzeniem palącego się wszędzie powinny być zapalone aby jako telegrafy mogły aż do stolicy województwa lub obwodu udzielić przestrogę. Postrzeganie takiego ognia należy do wójta gmin, burmistrzów i do straży bezpieczeństwa. Nad granicą zaś Rosji wszędzie przy słupach straż dzienna i nocna znajdować się powinna i zapalenie w razie potrzeby wykonać. O zaprowadzenie takich słupów z wyszczególnieniem miejsca postawienia onych każden wójt gminy zda komisarzowi raport w ciągu dwóch dni po odebraniu tego rozkazu pod odpowiedzialnością?.

W województwie lubelskim system słupów palnych alarmowych został zastosowany na m.in. trakcie z Krasnegostawu, z Chojna na Siostrzewitów i z Łęcznej do Lublina. Słupy dochodziły do samego Lublina. Ustawiono je również w mieście, a burmistrz Lublina w dniu 19 stycznia 1831 r. zdał raport z ustawienia ich na drodze od Piask i Łęcznej do Lublina.

 

Źródła:
Rząd Gubernialny Lubelski. Komisja Województwa Lubelskiego [1812-1836] 1837-1866 [1867-1873], sygn. 555